SAMENLEVING IN THERAPIE
Zoals in de vorige serie pamfletten al aangekondigd volgen er nog meer. Een logisch vervolg op het vorige pamflet, Overheid in therapie, volgt dit pamflet. De bevolking mag ook wel in therapie. De overheid, de regering, de autoriteiten, of welke benaming ook, waaraan de bevolking macht erkent, die kan van alles opleggen wat ze willen, maar een bevolking die in mentale gezondheid verkeert, zal het juiste doen. En dat is niet blindelings accepteren en volgen wat die overheid eist. Ook niet schoorvoetend. Het lijkt erop dat er te weinig moreel besef is, en teveel angst. Vanuit het oogpunt van massapsychologie zijn daar plausibele verklaringen voor.
TOELICHTING op het pamflet SAMENLEVING IN THERAPIE
Er staat op een pamflet van 1 A4-tje ongelofelijk veel informatie, maar altijd is weer beperkt. Zoals altijd is het een groot onderwerp en valt er veel meer over te vertellen. In dit geval moet dat ook wel, want er zitten, om maar wat te noemen, een aantal paradoxen in. Vandaar de toelichting.
Toen ik het pamflet OVERHEID IN THERAPIE maakte, wist ik al dat de samenleving ook in therapie moet. Ik wilde dat eigenlijk in dat pamflet verwerken, maar je raadt het al, daar was geen ruimte meer voor. Geen probleem, dan maken we gewoon een extra pamflet. Het zal geen toeval maar synchroniciteit zijn, dat afgelopen week een video uit kwam met professor Mattias Desmet, die zijn inmiddels bekende verhaal over massavorming nogmaals kwam vertellen. Het is precies de goede informatie voor dit pamflet, dat daar dus hoofdzakelijk op is gebaseerd. Waar Mattias een hele dag over kan vertellen, staat hier kort en bondig samengevat op 1 A4-tje. Zoals u van mij gewend bent.
Als eerste is het de vraag of mensen zich wel alleen voelen. De meeste mensen hebben werk of een dagelijkse bezigheid waar ze collega’s of klanten of medescholieren of studenten zien. Dat klopt maar hoe goed is het contact? Iedereen zit op zijn telefoon. Het contact is oppervlakkig. Wat vriendelijke sociaal wenselijke uitingen over en weer. Maar waar mensen behoefte aan hebben, mensen willen gezien worden, gehoord worden, er toe doen, aandacht.
Vroeger had je in Nederland zuilen, zoals de verdeling van publieke omroepen. Katholieken christenen, humanisten, socialisten, vrijzinnigen. Dat werd veel meer beleefd als identiteit waar je bij hoorde. Nu is het allemaal meer los zand. Met sporten zoals schaatsen en interland voetbal, dan is er eens wel die verbroedering, maar die is ook weer niet sterk genoeg, en niet iedereen voelt daar die verbroedering.
Free-floating anxiety is waar Mattias Desmet het over heeft. Angst die niet ergens aan gekoppeld is, de oorzaak is niet duidelijk. Maar het is gezien het gebrek aan gebondenheid zeer goed mogelijk dat het hier gaat om de angst om in totaal isolement te geraken. Dat is de grootste angst van mensen. Het wil niet zeggen dat mensen dit bewust ervaren. Maar je gedrag komt hoofdzakelijk vanuit het onder- en onbewustzijn. Je kunt het ze niet vragen want je krijgt een sociaal aanvaardbaar verhaal, gekunsteld door de prefrontale cortex. En het is nog oprecht ook.
Ook is free-floating dissatisfaction, ontevredenheid die nergens aan gekoppeld is, dat wil zeggen de oorzaak is onbekend. Waarschijnlijk is de oorzaak dat er een gevoel is, ook weer in het onbewuste, dat men eigenlijk geen of te weinig eigen inbreng, of autonomie heeft in het leven.
En dat is een paradox, want de mensen die zo volgzaam zijn, daarvan wordt gezegd dat hun leven meestal luxe en comfortabel is, en juist de mensen die bewust zijn van de kwade plannen van de autoriteiten, hebben vaker een geschiedenis met rottigheid van waaruit ze de autoriteit met enige argwaan bejegenen.
Dat mag zo zijn, maar drijfveren zitten diep, wat in het onbewuste zit, je komt er niet goed bij. De mensen die volgzaam zijn, zijn slaafs, zijn niet meer hun zelf, en niet meer van hun zelf. Maar ze hebben het goed, ze klagen niet, het is de makkelijkste weg. En ze hebben leuke contacten, ook al zijn ze oppervlakkig. Hun onbewustzijn ziet dat anders. Er is geen contact op zielsniveau. De angst om in een sociaal isolement te komen overheerst in het diepe bewustzijn. De behoefte aan verbinding is latent enorm aanwezig. Op die manier ben je ontzettend ontvankelijk voor massavorming, want het lost al die problemen in 1 keer op. Maar het gehypnotiseerde brein kan niet meer rationeel denken. Echte verbinding maak je niet, en zo blijft de massavorming zich versterken, omdat die behoefte maar blijft. Het is niet rationeel maar zo werkt het mechanisme. De elites weten dat, want dat hebben ze al talloze keren vaker gezien. Hoe hoger opgeleid de bevolking, hoe makkelijker. Daarentegen zijn mensen met die zeg maar de nodige tegenslagen te verwerken hebben gekregen, meer tot hun zelf gekomen, en weten dat ze het zelf moeten doen, en niet gered worden door iemand, en zeker niet door de overheid. Die trappen niet in die angstverhalen en kunnen daardoor helderder nadenken. In veel gevallen, zeker juist in coronatijd, zijn er contacten ontstaan wel op zielsniveau. Van angst is er geen sprake, van liefde des te meer.
Een verweesde samenleving is een verwijzing naar het boek van Pim Fortuyn, zoals je al vermoed kan hebben. Hij beschrijft daar precies de situatie wat de voorloper is van massavorming. Niet zo gek, de man was dan ook socioloog.
En dat is de tweede paradox. In de tijd van de opkomst van Fortuyn, maakte hij in de samenleving ook het een en ander los. Je zou kunnen denken, de volgers van Fortuyn vallen ten prooi aan massavorming. Dat is wel hetzelfde effect op zich, maar er zijn 2 essentiële verschillen met de huidige massavorming. Fortuyn behoorde niet tot het establishment, en hij maakte geen misbruik van de situatie maar legde juist de vinger op de zere plek.
In de huidige massavorming maakt de overheid wel misbruik van de situatie door de verwezing van de samenleving te gebruiken om de bevolking in angst te houden en te onderdrukken. Misbruik maken is nog vriendelijk gezegd, het lijkt er eerder op dat ze situatie gecreëerd hebben.
Het blijft een vreemd fenomeen, die massavorming. Als je van te voren te horen krijgt zo werkt het, dan zou je het niet geloven. Maar nu je afgelopen jaren hebt meegemaakt, met een substantieel deel van de bevolking die nog steeds afkerig is van de waarheid, zie je het met je eigen ogen. En dan is dit een heel plausibele verklaring. Het is al honderden keren vaker gebeurd in de geschiedenis, dus autoriteiten hebben de nodige ervaring. Meer dan honderd jaar geleden heedt socioloog Gustav Le Bon er al uitvoerig over geschreven. Toen was er al massavorming, maar toen waren er nog geen totalitaire samenlevingen. Want daarvoor heb je massamedia en technologie nodig. Beiden waren toen nog niet ver genoeg. De ergste vormen van totalitarisme hebben we gezien in de Sovjet-Unie, de Oostbloklanden en Nazi-Duitsland. In de moderne tijd zien we het in China en als we niet uitkijken ook in Europa. We zijn hard op weg.
We staan erbij en kijken er naar. En we kunnen er niks aan doen, toch? Mis, we kunnen er wel wat aan doen: het erover blijven hebben. De hypnose verstoren, het toxische proces verstoren. Dan gaat de laatste fase niet lukken, en kunnen we enige vrijheid behouden. Maar dat vereist wel moed, geduld en inlevingsvermogen.